search

ΔΙΕΘΝΗ

Οι πύρινες, γήινες και ενίοτε άγαρμπες ερμηνείες της Maija Tiljander αφουγκράζονται την καρδιά του επικού στοιχείου, εκτοξεύοντας ένα άλμπουμ που ανθεί στο λεπτό σημείο μεταξύ hard rock, folk και doom metal...  

Label | Gates Of Hell
Κυκλοφορία | 3/2019
Βαθμολογία | 8

Παρά τις εκλάμψεις τύπου Vidonne (Lordian Guard), η παρουσία γυναικών στον χώρο του επικού metal είναι δυστυχώς ελάχιστη.

Σε αυτό πρωτίστως φταίει η ίδια η σκηνή, η οποία έχει συλλάβει και διαμορφώσει τον εαυτό της ως ανδροκρατούμενο φαντασιακό τοπίο, όπου κύριος ρόλος των γυναικών είναι να ξεπροβοδίζουν τους άντρες πριν τη μάχη και να ικανοποιούν τις όποιες ορέξεις τους μετά. Προφανώς αυτή η τάση, που ανιχνεύεται από την έναρξη της δεκαετίας του 1980, δεν γεννήθηκε εν κενώ –αναμφισβήτητα είναι επηρεασμένη από τη λειψυδρία ουσιώδους γυναικείου στοιχείου στις δημοφιλέστερες εκφάνσεις της sword & sorcery και high fantasy τέχνης.



Γι' αυτό βλέπω με μεγάλη χαρά την πρόσφατη εμφάνιση συγκροτημάτων με γυναίκες σε καίριες θέσεις, όπως οι Smoulder και οι Chevalier. Αφήνοντας κατά μέρος την ξεπερασμένη συνθήκη που ήθελε τα γυναικεία φωνητικά κάπου ανάμεσα στην αιθέρια όπερα και στο μοιρολόι (και χωρίς να ξεχνάμε παλιότερα παραδείγματα όπως οι Crystal Viper), εδώ μιλάμε για μια γενιά από ερμηνεύτριες που πετάνε στα σκουπίδια την όποια συντηρητική νοηματοδότηση του φύλου τους στον τομέα της φαντασίας. Πρόκειται για τραγουδίστριες που αφουγκράζονται με μοναδική ακρίβεια την καρδιά του επικού στοιχείου και επιδίδονται σε πύρινες, γήινες και ενίοτε άγαρμπες ερμηνείες, βασισμένες στο πάθος για την ίδια τη θεματική της φαντασίας.

Οι Iron Griffin από τη Φινλανδία είναι project του Oscar Rozanez των Mausoleum Gate. Πρωτοεμφανίστηκαν προ διετίας με το ομώνυμό τους EP, που είχε ψήγματα μεγαλείου, δίχως όμως το στοιχείο που θα το έκανε να ξεχωρίσει. Δύο χρόνια μετά, το στοιχείο αυτό βρέθηκε στη φωνή της Maija Tiljander, η οποία αναλαμβάνει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου τα φωνητικά στο ντεμπούτο full-length Curse Of The Sky.

Φανταστείτε το άλμπουμ ως νόθο τέκνο του ανορθόδοξου επικού metal των 1980s με τους Wishbone Ash και την πρώτη περίοδο των Black Sabbath, τυλιγμένο με φασκιά από τη Σκανδιναβία των Bathory. Ένα μικρό σε διάρκεια (μόλις μισή ώρα) τεχνούργημα, το οποίο φαντάζει βγαλμένο από εκείνη την ειδυλλιακή εποχή όπου ο επικός ήχος δεν είχε ακόμη αποκρυσταλλωθεί σε άκαμπτα καλούπια –τότε που τα σύνορα με το folk rock ήταν άκρως διαπερατά και οι εκτελεστικοί πειραματισμοί ευπρόσδεκτοι. Η ξεγνοιασιά της ειδυλλιακής ρομαντικής εξοχής είναι εδώ συντεταγμένη με τα χαοτικά πεδία μάχης, όπως αυτά αποτυπώθηκαν στο άκρως ιδιαίτερο στυλ των Cirith Ungol και Brocas Helm. Και αν η πλάστιγγα ρέπει προς την ηρεμία, αυτό λειτουργεί άψογα, θυμίζοντας τους μεγάλους Dark Quarterer και την αρχοντική προσήλωσή τους στη νηνεμία πριν την καταιγίδα σε αριστουργήματα όπως το “Colossus Of Argil”.

Ο μπασοκεντρικός, τραχύς ήχος της παραγωγής προσδίδει από τα πρώτα λεπτά ξεχωριστό χαρακτήρα στον δίσκο, αναδεικνύει τα ανορθόδοξα μπλεξίματα των εγχόρδων με τα τύμπανα, και κάνει τη μουσική να ακούγεται ταυτόχρονα ακατέργαστη και βελούδινη. Μια μουσική που συνθετικά έχει απλές μα άκρως λειτουργικές δομές, αδράχνοντας με τη σειρά της την ουσία του επικού στοιχείου.

Η φωνή της Tiljander είναι μαγική· κάπου μεταξύ του πνεύματος της Kari Rueslåtten των The Third And The Mortal στο “Ring Of Fire” (που πατάει κάτω πλήθος δήθεν αυθεντικά επικών ερμηνειών) και της αθάνατης χροιάς του Quorthon, πείθει κατηγορηματικά. Δεν είναι άριστη τεχνικά: ακούγονται άγαρμπα τραβήγματα και φάλτσα, που όμως –ως είθισται στο είδος– λειτουργούν τελικά υπέρ της ατμόσφαιρας του δίσκου.

Υπάρχει ένα λεπτεπίλεπτο σημείο μεταξύ hard rock, folk και doom metal όπου ανθεί το μυθικό παραμύθι. Εκεί είναι που βρίσκεται και το ντεμπούτο των Iron Griffin: ακόμη και το εξώφυλλο αποπνέει παραμυθένια αυθεντικότητα, με την σχεδόν παιδικής υφής τεχνοτροπία του. Πρόκειται για μια μουσική όαση αναπάντεχης μαεστρίας, που φαντάζει απλούστατη, αλλά είναι εξαιρετικά δυσεύρετη. Το ντεμπούτο των Iron Griffin πετυχαίνει λοιπόν διάνα και σκαρφαλώνει στο πάνθεο του επικού ήχου της τρέχουσας δεκαετίας.

 

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

Morrissey - California Son

Ανδρέας Κύρκος

Deathspell Omega - The Furnaces Οf Palingenesia

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Γιατί ο 2Pac χώρισε τη Madonna, πίσω στη δεκαετία του 1990;

Γράμμα της εποχής βγαίνει τώρα σε δημοπρασία, παρά τις προσπάθειες της Βασίλισσας της Ποπ να τη…

Skid Row

Skid Row και sold-out το 2019, γίνεται; Και όμως, γίνεται! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι δεν ήρθαν,…

Τα 300 drones των Duran Duran

Το γκρουπ γιόρτασε με τον δικό του τρόπο τα 50 χρόνια από τότε που ο Άνθρωπος πάτησε στο Φεγγάρι

Omara Portuondo

Παρότι 88, πλέον, η Κουβανέζα βασίλισσα του Buena Vista Social Club απέδειξε στην Τεχνόπολη ότι…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

10+2 αγαπημένοι δίσκοι για τους Social Waste

Μοιράζονται με τον Jamal τη 2η μέρα του επερχόμενου Urban Athens Festival (Τετάρτη 3, Πέμπτη 4,…

Give Sleep A Chance

50 χρόνια από το "Give Peace A Chance" και τα περίφημα bed-ins του John Lennon και της Yoko Ono,…

50 χρόνια Space Oddity

Μισό αιώνα ζωής συμπληρώνει σήμερα το πρώτο αριστούργημα του David Bowie, ο οποίος άφησε την…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα…