search

CINEMA FEATURES

Ο έρωτας, η εξορία και η απώλεια, σε ένα αξιόλογο δράμα, που δανείζεται στοιχεία από την Ιστορία για να θίξει τις σύγχρονες, αθεράπευτες ανησυχίες μας...

O βραβευμένος Γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτζολντ διασκευάζει το μυθιστόρημα της Άνα Σέγκερς Τράνζιτο, που γράφτηκε στη Μασσαλία το 1942 αποτυπώνοντας τη σκοτεινή εποχή, στην οποία οι άνθρωποι γίνονταν πρόσφυγες για να γλιτώσουν από τον Ναζισμό. Στο κινηματογραφικό του δράμα (το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, στο Φεστιβάλ του Δουβλίνου ως «Καλύτερη Ταινία») ο Πέτζολντ τολμά μια απρόσμενη ανατροπή: μεταφέρει τη δράση στο σήμερα, για να διηγηθεί μια επίκαιρη ιστορία έρωτα, εξορίας και απώλειας· και τοποθετεί τον κεντρικό του ήρωα, τον Γερμανό Γκέοργκ, σε ρόλο πρόσφυγα. Ουσιαστικά, δημιουργεί μια ιστορική ταινία σε παρόντα χρόνο, κατορθώνοντας μέσα από την υπνωτιστική του αφήγηση να αγγίξει ερωτήματα και ανησυχίες που ταλανίζουν τον σύγχρονο κόσμο. 

43dMvw_2.jpg

Ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών του Παρισιού και ο Γκέοργκ δραπετεύει στη πολυπολιτισμική Μασσαλία, μεταφέροντας μαζί του τα χαρτιά ενός συγγραφέα που έχει αυτοκτονήσει. Τα έγγραφα αυτά περιλαμβάνουν επιστολές και μια βίζα από την πρεσβεία του Μεξικού. Καθώς ο Γκέοργκ περιπλανιέται μισοκρυμμένος στην πόλη, γνωρίζει ένα μικρό, ασθματικό αγόρι και την κωφή μητέρα του, μια μυστηριώδη γυναίκα, έναν γιατρό και τη γοητευτική Μαρία, η οποία αναζητά τον χαμένο της σύζυγο που θα τη συναντούσε εκεί για να την πάρει μαζί του στο Μεξικό –χώρα που εδώ (οποία ειρωνεία) παίρνει τον ρόλο του ποθητού καταφυγίου των κατατρεγμένων της Ευρώπης.

Όσοι μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν το δικαίωμα να φύγουν από τη Μασσαλία, είναι εκείνοι που έχουν το δικαίωμα να παραμείνουν. Μέχρι τέλους, το δράμα παίζει με αυτήν ακριβώς την αντιφατική δυνατότητα: ποιος θα μεταναστεύσει, τελικά, και ποιος θα μείνει πίσω; Και αν ήταν αναγκαία μία σύγκριση, ποιος θα ήταν πιο έτοιμος να αντέξει την απώλεια του άλλου;

43dMvw_3.jpg

Η παραδοξότητα που διαπνέει ολόκληρη την ταινία, μαζί με την επί τούτου έλλειψη έντονης συναισθηματικής έκφρασης των καθ’ όλα τραγικών χαρακτήρων, δημιουργεί μια σταθερά άβολη αίσθηση, κάτι που προφανώς ήταν και ο στόχος του σκηνοθέτη. «Οι άνθρωποι στο Transit έχουν στριμωχθεί στη Μασσαλία, περιμένοντας πλοία, βίζα, διέξοδο», σημειώνει ο Κρίστιαν Πέτζολντ. «Είναι υπό διωγμό, δεν υπάρχει τρόπος ούτε πίσω να πάνε, ούτε εμπρός. Κανείς δεν θα τους φροντίζει. Περνούν απαρατήρητοι απ όλους, εκτός από την αστυνομία και τις κάμερες ασφαλείας. Είναι φαντάσματα των συνόρων, μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ του χθες και του αύριο. Το παρόν υπάρχει χωρίς να τους αναγνωρίζει».

43dMvw_4.jpg

Αλήθεια, πώς θα μπορούσε να επιτραπεί στον θεατή να χαλαρώσει την ώρα που οι ήρωες νιώθουν εφήμεροι και μεταβατικοί, βουτηγμένοι στη λαχτάρα για μια πατρίδα που φαντάζει άπιαστη, παγιδευμένοι σε μια επώδυνα μεταιχμιακή φυσαλίδα στον χωροχρόνο; Πώς θα μπορούσε να καταλαγιάσει η ενοχλητική αίσθηση ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται, ξανά και ξανά, όμως κανείς δεν διδάσκεται τίποτα;



Γερμανία/Γαλλία 2018
Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Πέτζολντ
Πρωταγωνιστούν: Φραντς Ρογκόφσκι, Πάουλα Μπέερ
Διανομή: Seven

 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Η PJ Harvey σε ένα Κελί γεμάτο Κόσμο

Ακούστε το καινούριο της τραγούδι

Tyler Christ Superstar

Ο ενθουσιασμός της στήλης για την επιστροφή του Tyler The Creator, οδήγησε σε διαξιφισμούς με την…

Ólafur Arnalds

Η πρώτη του συναυλία στην Ελλάδα ήταν στην πραγματικότητα ανάπτυξη αισθητικής γλώσσας και…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

The KVB - 10 αγαπημένοι δίσκοι

Συνδυάζοντας την αγάπη τους για το post-punk των 1980s και τα ηλεκτρονικά των 1990s, το λονδρέζικο…

10 αγαπημένα άλμπουμ για τους The BitterSweet

Τέλη του 2018, κυκλοφόρησαν ψηφιακά το νέο τους άλμπουμ The Age Of New Delirium –σύντομα δε θα…

40 χρόνια από το Lodger του David Bowie

Ξεκομμένο από την περίφημη «Τριλογία του Βερολίνου», υπήρξε ένα από τα πιο περιφρονημένα του…

Σκότωσε το διαδίκτυο τις μεγάλες μπάντες; Ή απλά δεν βγαίνουν πια;

Στο σημερινό περιβάλλον, οφείλεις να σκάψεις βαθιά. Και να έχεις πλέον κατά νου, ότι η «καθαρότητα»…

«Ανεξάρτητη» μουσική, για «ανεξάρτητο» σινεμά

Aς μη γελιόμαστε: όσο υπάρχει ανεξάρτητο σινεμά, τόσο υπάρχει και ανεξάρτητη μουσική. Τα πράγματα…